ΑΠΟΨΗ: Η μοναξιά του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου

Share

Κλείνοντας 60 χρόνια Ιεροσύνης και τα 30 χρόνια από την εκλογή του στον Οικουμενικό θρόνο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κ.κ. Βαρθολομαίος θα έπρεπε να είναι ικανοποιημένος. 

Τα γεγονότα όμως μετά την δημιουργηθείσα κατάσταση στην Ουκρανία με την υπογραφή του Τόμου της Αυτοκεφαλίας και το Σχίσμα με την Ρωσική Εκκλησία, δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την ικανοποίησή του, καθώς βαραίνουν την ατμόσφαιρα στους κόλπους της Ορθοδοξίας ενώ αποδεικνύουν ότι μπορεί να κρατάει τα ηνία αλλά χωρίς να χαίρει της πρέπουσας εκτίμησης και σεβασμού, όπως θα άρμοζε σε έναν θρησκευτικό ηγέτη με διεθνή χαρακτήρα.

Η πρόσφατη επίσκεψή του στο Κίεβο, απέδειξε ότι δεν έχει καταφέρει να κερδίσει τον σεβασμό του ποιμνίου (αφού στο συντριπτικά μεγάλο ποσοστό τους, οι πιστοί ταλαιπωρούνται από τις μεταξύ τους συγκρούσεις, αδελφός εναντίον αδελφού, που δημιούργησε ο ίδιος, με τον Τόμο) και δεν τον τίμησαν ούτε με μαζική συμμετοχή.

Εκκλησιαστικοί κύκλοι αναφέρουν σε αναλύσεις τους, ότι δεν κατάφερε να δώσει ούτε πειστικές απαντήσεις, οι οποίες θα παρακινούσαν τις άλλες κατά τόπους Εκκλησίες στην αναγνώριση της νεοφανούς αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας, επιμένοντας στις αρχικές του αποφάσεις, οι οποίες αποδείχθηκαν ότι ήταν ένα μεγάλο λάθος. Η ίδια η Ιστορία, οι άνθρωποι και οι εξελίξεις στο ζήτημα, τον έχουν ήδη προσπεράσει.

Συναντήθηκε με την πολιτική ηγεσία της χώρας, με τον επικεφαλής της αναγνωρισμένης από τον ίδιο σχισματικής δομής «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» και εκπροσώπους της Ουκρανικής Ελληνόρυθμης Εκκλησίας (ουνίτες –φευ!), ενώ περιφρόνησε τη θέση της ιεραρχίας, των κληρικών και λαϊκών της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και φυσικά, στάθηκε αδιάφορος απέναντι στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας πολλών χιλιάδων πιστών κατά τη διάρκεια της άφιξής του.

Στο Ουκρανικό, θα μπορούσε να είχε δώσει λύση με διάλογο μέσα στην Εκκλησία, ακολουθώντας άλλες διαδικασίες και φυσικά, αναίμακτα: αντ αυτού, επέλεξε τον διχασμό του ποιμνίου, τις κοινωνικές συγκρούσεις, την χρήση βίας, αδιαφορώντας για το εκρηκτικό μίγμα που όπως αποδείχθηκε περιέχει ‘αίμα και επανάσταση’.

Ο άλλοτε ειρηνιστής Οικουμενικός Πατριάρχης, επέλεξε να γίνει το σημείο αναφοράς της βίας και των συγκρούσεων στην Ουκρανία ενώ οι αποφάσεις του, ήταν η αιτία για το Σχίσμα με την Ρωσική Εκκλησία –πράγμα αδιανόητο στον 21ο αιώνα- επιρρίπτοντας τις ευθύνες στους ‘άλλους εχθρούς’: με αυτές τις πρακτικές, διχάζει όλους τους ορθοδόξους, διαχωρίζοντάς τους, σε καλούς και κακούς, σε εχθρούς και φίλους (του ιδίου και του Φαναρίου, όπως το αντιλαμβάνεται).

Ένας θρησκευτικός ηγέτης με μεγάλο εκτόπισμα δεν θα έπρεπε να αναλώνεται σε τέτοιες έριδες, δημιουργώντας εντάσεις. Θα έπρεπε να επιδιώκει ο ίδιος το διάλογο και να μην αναζητεί εχθρούς και φαντάσματα όπου τον συμφέρει.

Το κερασάκι στην τούρτα, ήρθε κι έδεσε: η μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί από τον Τούρκο Πρόεδρο ο οποίος στο μόνο που πιστεύει είναι η μισαλλοδοξία και τον ενδιαφέρει να υπηρετεί τη βαρβαρότητα, έδειξε τα αντανακλαστικά του κ.κ. Βαρθολομαίου.

Αδύναμος, εγκλωβισμένος στο Φανάρι που δεν έχει καμία σχέση με την Βασιλεύουσα (την οποία επικαλείται συνεχώς στις ομιλίες του, αλλά δυστυχώς έχει πάψει να… υπάρχει από το 1453) δεν τόλμησε να αντιδράσει ούτε ως Ορθόδοξος Πατριάρχης του Γένους –όπως τον αποκαλούν- ούτε ως θρησκευτικός ηγέτης, ούτε καν ως Έλλην.

Η πράξη της απόλυτης βαρβαρότητας από τον Τούρκο Πρόεδρο, δεν βρήκε αντιστάσεις από την κορυφή της Ορθοδοξίας. Βρήκε σθεναρές αντιδράσεις από ολόκληρη την οικουμένη, τους ανθρώπους του πνεύματος και των τεχνών, τους πολιτικούς ηγέτες από όλο τον κόσμο, τους ηγέτες άλλων θρησκειών. Όχι όμως και του Έλληνα Ορθόδοξο θρησκευτικό ηγέτη, πράγμα που πλήγωσε κυρίως τους Έλληνες και τους έκανε να τον αμφισβητήσουν πλέον σοβαρά.

Και είναι αλήθεια, πως εμείς ως Έλληνες και χριστιανοί ορθόδοξοι, περιμέναμε περισσότερα. Περιμέναμε μία σοβαρή αντίδραση, ή έστω να κάνει μια ηρωική έξοδο από το Φανάρι με το κεφάλι ψηλά, απέναντι στο αποκορύφωμα της τουρκικής φιλαυτίας. Δεν το έπραξε. Και δεν θα το πράξει, ο Πατριάρχης του Γένους.

Προτίμησε να συνομιλεί με τους ανθρώπους που έχουν την ευθύνη για μια σειρά από γενοκτονίες, από συνεχείς προσβολές και απειλές προς το Ελληνικό Έθνος και ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, να μετατρέπει σε εχθρούς τους ορθοδόξους αδελφούς μας και να δημιουργεί χάος εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει διάλογος με σοφία και ειρήνη.

Τελικά, είναι μόνος.

Και όσο συνεχίζει αυτές τις πρακτικές, η μοναξιά και η απομόνωση του θα μεγαλώνει. Αν όχι πάνω στον ψηλό θρόνο του, σίγουρα μέσα στη συνείδηση και στην καρδιά των απανταχού ορθοδόξων. / Πέγκυ Ντόκου